27-2 1938 - 25-2-2022

Lid van verdienste

Ons bereikte deze ochtend – 25 februari – het droevige bericht dat Piet Pellikaan is overleden. Piet en Jubal was een twee-eenheid. Toen ik in 1959 lid werd van Jong Jubal was Piet degene die mij, als materiaalcommissaris, de stalen pijpersfluit overhandigde met een muziekboekje waarin je de marsen kon plakken. Piet was een man die rust uitstraalde, een bedachtzame figuur, die echter zo stilletjes weg veel werk verzette.

Toen onze Big Band een aantal jaren bestond, meldde Piet zich. Niet om op een instrument te spelen, maar om voor het materiaal te zorgen.

Toen de Big Band in 1995 een geluidsinstallatie aanschafte voor een betere klankverhouding tussen trompetten en trombones enerzijds en saxofoons anderzijds, was Piet degene die achter de knoppen plaats nam. Niet zo gemakkelijk voor hem, want zijn gehoor was niet zijn sterkste punt. Maar op deze wijze heeft hij onze club nog jaren gediend, zoals op deze foto te zien is tijdens het Belcanto Festival in Dordrecht in het jaar 2002.

In 2009 werd de Big Band uitgebreid met twee zangeressen, die beurtelings de zangnummers voor hun rekening namen. Hiervoor werd de installatie uitgebreid. Het werd zo voor Piet te technisch en er kwamen twee leden bij de Big Band die zich speciaal op het geluid en de versterking daarvan richten: Oscar van de Ven en Jan-Pieter van Berchum. Piet richtte zich weer wat meer op het materiaal. Maar dat gaf hem niet zo veel voldoening meer. Hij had het idee nu eigenlijk een beetje overbodig te zijn. Hij heeft het zo nog een jaartje volgehouden, maar liet vervolgens weten dat hij stopte met zijn lidmaatschap bij de Big Band.

Tijdens de clubavond van 2012 werd Piet voor zijn inbreng benoemd tot lid van verdienste van JD’s Big Band. Een terechte blijk van waardering voor het vele, vaak ondankbare werk, dat Piet tijdens zijn lidmaatschap voor onze big Band heeft verricht.

Zijn laatste jaren waren niet zijn gelukkigste. De ziekte van zijn vrouw zette zijn leven op z’n kop. Uiteindelijk kon zij niet meer thuis blijven en is in een verzorgingshuis opgenomen. Daar had Piet grote moeite mee.  Zozeer dat hij  levensmoe werd, het hoefde voor hem niet meer. De laatste keer dat ik hem zag, was tijdens Jubilate ’21 in het FC Dordrecht stadion. Niet veel later is het snel slechter met hem gegaan en werd hij opgenomen in een hospice. Daar is hij zodanig aangesterkt dat hij een kamer kreeg in Sterrenlande. Hij had last van trombose, maar wilde niet meer naar het ziekenhuis en wilde in zijn kamer blijven. Maar ook hier komt het einde aan het leven niet op bestelling. Uiteindelijk heeft hij hier zijn laatste adem uitgeblazen.

In Piet verliest de vereniging een Juballer in hart en nieren. Wij wensen zijn vrouw Ger en zijn dochters Monique en Jolanda met hun gezinnen en allen die Piet zullen missen veel sterkte toe.

 

Rien Prins