Het was in het jaar 1996, op 23 november om precies te zijn. Op die dag werd in Maarssen door de KNF een festival voor Big Bands georganiseerd waarbij de optredens door juryleden werden bejureerd. Onder het motto “doe eens gek” heeft JD’s Big Band zich ingeschreven voor dit evenement. Op genoemde datum reed de bus met Big Bandleden – ja, zo ging dat nog in die tijd – op weg naar Maarssen. JD’s Big Band zou als eerste deelnemer optreden, nog in de ochtenduren. Dat betekende dat er nog maar weinig publiek in de zaal zat, maar dat vonden we eigenlijk maar goed ook toen we het niveau van de bands na ons hoorden. De jury wist kennelijk niet goed raad met deze uit de kluiten gewassen Big Band uit Dordrecht, was dit nou wel een big band of niet? In het juryrapport werd pijnlijk duidelijk gemaakt waar het aan ontbrak. Hoewel niet alles zo duidelijk werd verwoord. Wat moet je met de opmerking: “Het spel van deze Big Band laat zich omschrijven als fragmentarisch”, waarbij dan weer niet werd uitgelegd wat daar nou onder moest worden verstaan. Het woord “fragmentarisch” was na dat optreden geruime tijd populair. Zo van: “Wat zit je vanavond toch weer fragmentarisch te spelen” Na dit optreden werd overigens besloten om nooit meer mee te doen aan een festival waarbij het optreden wordt beoordeeld.
En toen kwam het Jumbo Big Band Festival in Brielle om de hoek. Er was al eens eerder geprobeerd om daar te kunnen komen spelen, maar dit jaar volgde de uitnodiging. Toen bleek ook dat het Festival bedoordeeld zou worden. Het voornemen uit 1996 bleek niet heilig te zijn. Dus zou op 20 juni duidelijk worden wat ons spel nu waard is. Letterlijk, want aan het spelen bij dit Festival zaten geldbedragen vast € 500,= voor de vierde plek, € 600,= voor de derde plek, nog een plekje hoger leverde € 700,= op en bij winst zelfs € 900,= en een bokaal.
Op de Markt stond een mooi groot podium opgesteld dat terwijl wij ons klaarmaakten voor het optreden nog extra werd vergroot, zodat de toeschouwers op de stoelen voor het podium niet nat zouden worden. Want, ja, twee maal geluk gehad en met mooi weer gespeeld, nu regende het al tijdens de opbouw. En flink ook op sommige momenten, en dat hield ook nog zo’n twee uur aan.
Het was een mooi podium met in het midden een standbeeld van Koningin Wilhelmina. Maar al was het podium groot, er was geen plek voor Daan. Dat was met name lastig voor de baritonsax speler, want die moest om alle andere saxen heen kijken voor het afslaan en verder kon hij Daan helemaal niet zien.. Doordat Jim deze middag in het buitenland verbleef werd het eerste nummer door Gerard en Gemma ingezongen en gesproken, dus Blues Brother en Blues Sister. Maar vooral Gemma kweet zich prima van deze lastige taak. Soul Bossa Nova klonk heerlijk swingend. Feeling Good was mooi in balans en goed gezongen door Gerard. De volgende instrumentale nummers werden ook goed gebracht, vooral strak gespeeld. Daarna stond Gemma achter de microfoon om Don’t Know Why te zingen. De jury had met name een positieve opmerking over de zang van Gemma. Daar zijn we het helemaal mee eens. Unchain My Heart werd een stuk beter gespeeld dan een week eerder en Gerard kon zich hier weer lekker in uitleven. Hij had ook wel een positieve opmerking van de jury verdiend, dan krijgt hij die maar van mij. Het spelpeil bleef ook in de volgende instrumentale nummers goed. Zelfs Estate dat een week eerder nogal slordig klonk, kreeg nu een prima uitvoering. Ook alle solo’s kwamen er prima uit, waarbij de jury met name een positieve opmerking maakte over de mellofoon solo van Peter en terecht. Als laatste nummer speelden we ook deze keer Merci van Duffy. Samengevat heeft JD’s Big Band laten horen niet het lelijke jonge eendje te zijn, wat we zelf vaak van onszelf denken, maar ondertussen zijn uitgegroeid tot een prachtige trotse zwaan.
Na ons kwam Utmost een Big Band met studenten, waaronder muziekstudenten. Een andere stijl, strak en hard. Daar kunnen wij niet tegenop, was de gedachte. Waar we vooraf dachten dat we geheid vierde zouden worden van de vier deelnemers werden we verrast door de uitslag van de jury, die ons een derde plaats toekende, achter de studenten van Utmost. Zo kwam JD’s Big Band nog een keer op het podium. Hans heeft namens de band de prijsuitreiking bijgewoond. Onder leiding van Daan hebben we zoveel vordering gemaakt dat dit nu mogelijk blijkt te zijn. Het stadium van fragmentarisch spelen zijn we wel voorbij.
Natuurlijk moet ik ook melden dat we na het optreden gastvrij zijn onthaald thuis bij een collega van René die in Brielle woont. Hij en zijn vrouw hadden ons uitgenodigd toen zij hoorden dat wij in Brielle zouden optreden. Gelukkig werd het net droog toen we bij Hoogaars 28 aankwamen, zodat we niet alleen in de aangebouwde serre konden verblijven maar ook bij de statafel buiten. Danny, die vroeger als kok heeft gewerkt, heeft dan wel een stap gemaakt richting IT, maar eten bereiden kan hij nog prima. We werden rijkelijk voorzien van drinken en van partyhapjes uit de frituur en later ook hapjes van de barbecueplaat. Zij vonden het leuk om ons te ontvangen, wij waren blij met wat die ontvangst in hield. Klasse!
